آهنگ های ماندگار و بیاد ماندنی

بعضی آهنگ‌ها فقط یک قطعه موسیقی نیستند؛ یک نقطه‌عطف‌اند. «گل یخ» کوروش یغمایی دقیقاً همین‌جاست. تصور کن سال ۱۳۵۰ است. یک جوان مشهدی که عاشق گیتار الکتریک است، شعری از مهدی اخوان لنگرودی را برمی‌دارد و با صدایی می‌خواند که تا آن روز کسی در ایران نشنیده بود. نتیجه؟ یکی از مهم‌ترین آهنگ‌های تاریخ موسیقی ایران متولد می‌شود. «گل یخ» عاشقانه است، اما نه از آن عاشقانه‌های سرخوش. اینجا عشق با غم و تنهایی گره خورده. یغمایی از چشم‌هایی می‌خواند که «مثل شب‌های منه» و از دلی که «گل یخ توش جوونه کرده». تصویرها آن‌قدر قوی‌اند که حتی بدون فهم کامل شعر، سنگینی لحظه‌ها را حس می‌کنی. از نظر موسیقایی، ترکیبی است از ملودی فولک ایرانی و فضای راک غربی. گیتار یغمایی نه پرخاشگر است و نه تزئینی؛ درست به اندازه و درست جایی که باید باشد.